ـ آقا ببخشید میدونید ارغوان کجاست؟
ـ مطمئن نیستم اما فکر کنم با پدر مادرش رفته مسافرت.
ـ کی رفته مسافرت؟
ـ ارغوان دیگه، با پدر مادرش.
ـ کوچه‌ی ارغوانـو میگم.
ـ باسه ما مسئولیت داره آقا جون. کوچه دختر مردمو که نمیتونم بهتون بگم کجاست.
ـ مارو گرفتی داداش. اسم کوچه ارغوانه. من دنبال کوچه میگردم نه دختر مردم.
ـ من مارگیر نیستم مارو بگیرم ، یه بار تو زندگی اقدسو گرفتم برا هفت پشتم بسه.
ـ لامصب تو کوچه ارغوان با یه ساقی قرار دارم. نامرد همیشه آدرس جدید میده. میگی کجاست یا بیام پایین هیکلتو ارغوانی کنم.
ـ همه میخوان منو قهوه‌ای کنند بعد تو میخوای ارغوانی کنی، دیشب آلبالو پلو خوردی مگه؟ بعدشم ، زودتر میگفتی چه مرگته.
ـ یارو گفت تو محل از هرکی بپرسی ارغوان کجاست بهت نشون میده.
ـ هرکی با همه‌ فرق داره نوکرتم. هرکی هرکی که نیست. ارغوان اسم کوچه نیست ، فامیلیشه. خودمم داشتم میرفتم همونجا.
ـ من دارم از خماری درد میکشم تو داری برام فلسفه میبافی. بیا بالا با هم بریم دیر شد.
ـ مزاحم نمیشم. اسباب زحمته.
ـ نمیخواد مزاحم بشی فقط بیا بالا.